Voor -of achterin de bus

Rijdend op de A7  voel ik mijn auto ineens trillen en vervolgens heel langzaam verder optrekt. Ik kijk naar mijn dashboard en zie nog geen rood lampje branden met de tekst: ‘ ga zo snel mogelijk naar een garage’, dus ik besluit nog even door te rijden. Opmerkend dat mijn auto steeds meer begint te trillen en ik er niet geruster op wordt, zal verdere informatie alleen bekend worden zodra ik een werkplaats van het merk met de ster zal betreden. Ik besluit dus toch maar de afslag naar Purmerend te nemen.

Daar werd al vrij snel vastgesteld dat het probleem van mijn bus niet zomaar eventjes verholpen kon worden. Lekker dan… Het is vrijdag en ik heb een strak gepland schema te volbrengen! ‘Ik kan een rolstoeltaxi voor u regelen die u naar huis brengt’ biedt de garagemedewerker aan.

Ik weet het nog heel goed, de dag dat ik mijn auto kreeg. Een dag die ik niet meer zal vergeten. De dag van mijn vrijheid.  Een gevoel van vrijheid waarvan ik ‘vroeger’ niet eens wist dat die bestond. Afhankelijk was van taxibusjes die te laat kwamen of helemaal niet. Die naar sigarettenrook of zwetende taxichauffeurs stonken of voordat zij je afzetten op de plaats van bestemming, eerst nog vier andere klanten moesten ophalen en je na deze kermisrit groen uit het busje kwam.

Als chauffeur van mijn eigen bus voer ik zelf de regie. Ik heb letterlijk het stuur in handen en ik bepaal wat de bestemming is. Als ik achterin de bus zit, laat ik mij leiden door de chauffeur en zie ik wel wat er gebeurt. Met een beetje pech word ik dus nog kotsmisselijk ook, omdat ik de bochten niet ziet aankomen en willoos meeschudt op de bewegingen van de taxibus.

Gelukkig heb ik in de jaren geleerd om mee te kunnen bewegen als dit nodig is, waardoor ik nu terug naar huis goed mee kon deinen met de bewegingen van de taxibus. Niet voor lang, want de volgende dag zat ik weer achter het stuur.

En op welke plek zit u in de bus? En waar wilt u naartoe?

Menu